A A A

KONCEPCJA DRA RODOLFO CASTILLO MORALESA

 

 

"Dużo obserwować, następnie myśleć
i nie przyczepiać żadnej etykiety; być z dzieckiem"
- R. Castillo Morales











Koncepcja Castillo Moralesa to neurofizjologiczna metoda stymulacyjna stworzona w latach 70-tych przez dr Rodolfo Castillo Moralesa (ur.1940 –zm. 2011), argentyńskiego lekarza specjalistę z dziedziny rehabilitacji. Wpływ na kształtowanie się koncepcji miała społeczność rdzennych mieszkańców Ameryki Południowej, wśród których dr Castillo Morales przebywał obserwując ich zwyczaje , związek ze środowiskiem, organizację życia rodzinnego, nawyki żywieniowe, więzi i szczególny szacunek do życia. Inspirację czerpał również z kontaktów i doświadczenia twórców metod znaczących w rehabilitacji – Berty i Karela Bobathów oraz Vaclava Vojty. Od ponad 30 lat prowadzone jest Centro Modela de Reeducation - Centrum Rehabilitacyjne w Cordobie w Argentynie, do którego docierają pacjenci-dzieci i dorośli, pokonując niejednokrotnie znaczne odległości. Metoda znalazła szerokie zastosowanie w Niemczech już w latach 80-tych. Aktualnie jest uznawana i stosowana na całym świecie w leczeniu wcześniaków, niemowląt , dzieci oraz dorosłych z takimi zaburzeniami jak: § Hipotonia mięśni w Zespole Downa , w Syndromie Prader - Willi § Syndromy genetyczne § Zaburzenia ustno- twarzowe w chorobach neurologicznych , porażenia nerwu twarzowego, Syndrom Moebiusa , rozszczepy wargi, szczęki i podniebienia oraz Sekwencja Pierre – Robin. § Porażenie mózgowe, urazy czaszkowo- mózgowe § Niedowłady obwodowe, przepukliny rdzeniowo - oponowe § Choroby nerwowo- mięśniowe § Opóźnienie rozwoju sensomotorycznego u dzieci § Zaburzenia Centralnego Układu nerwowego u dzieci i dorosłych Cele terapii § Poszerzenie możliwości komunikacji werbalnej oraz niewerbalnej § Wspomaganie rozwoju spostrzegania np. słyszenia , widzenia i czucia § Rozszerzenie horyzontów rozwojowych § Wspieranie aktywnego wyprostu i poruszania się § Regulacja napięcia mięśniowego § Uaktywnienie i regulacja funkcji ustno-twarzowych (normalizacja ssania, połykania, żucia, artykulacji oraz mimiki) § Wspieranie i motywowanie do samodzielności w jedzeniu i piciu, poruszaniu się, zabawie oraz komunikowaniu się § Wspieranie kompetencji rodziców § Zapobieganie wtórnym patologiom poprzez wczesne oddziaływanie terapeutyczne Części tworzące całościową metodę oraz jej zastosowanie • NET – neuromotoryczna terapia rozwojowa. Przeznaczona dla pacjentów z opóźnieniem rozwoju sensomotorycznego, obniżonym napięciem mięśniowym, przepukliną oponowo-rdzeniową, porażeniami obwodowymi, schorzeniami nerwowo-mięśniowymi, po urazach czaszkowo-mózgowych, w śpiączce. • ORT – ustno-twarzowa terapia regulacyjna. Ma zastosowanie w przypadku nieprawidłowości w zakresie ssania, żucia, połykania, ślinienia się, niedomykania ust, zaburzeń oddychania, jak również u pacjentów z porażeniem nerwu twarzowego. • Aparaty ortodontyczne wspierające ustno- twarzową terapię regulacyjną Zastosowanie ortodontycznych płytek stymulacyjnych prowokuje ruchy języka w odpowiednich kierunkach, reguluje napięcie mięśnia okrężnego ust wpływając na funkcje oddechowe, ssanie, połykanie i żucie. Od 1997 części te NET i ORT są traktowane w toku szkoleniowym , a później terapeutycznym łącznie, ponieważ leczenie w obszarze ustno-twarzowym bez uwzględnienia stabilizacji postawy nie przynosi zamierzonych efektów. Jedno z założeń terapii opiera się na koncepcji skoordynowanej pracy wszystkich części ciała. Kompleks ustno-twarzowy jest uzależniony od motoryki tułowia i kończyn, dlatego wykonując ćwiczenia usprawniające np. nieprawidłowo funkcjonujący język możemy wykonać odpowiednie czynności terapeutyczne na samym języku, na całym kompleksie ustno-twarzowym, jak i wpływać na pracę mięśni języka poprzez pracę na łańcuchach mięśniowych przebiegających przez całe ciało. Dlatego istotne jest również zabezpieczenie prawidłowej pozycji ciała, odpowiednie ułożenie pacjenta, które zapewni optymalne warunki dla pracy narządów mowy oraz umożliwi prawidłową koordynację oddechową. Jak najwcześniej pracuje się nad funkcją podporową stóp, w celu możliwie szybkiej pionizacji dzieci. W leczeniu zaburzeń wykorzystuje się różne techniki terapeutyczne w zmiennych kombinacjach jak: dotyk, głaskanie, pociąganie, ucisk i wibrację. Im wcześniej, tym lepiej. Najlepsze efekty obserwuje się podczas pracy z najmłodszymi dziećmi. Interwencja logopedyczna w wieku niemowlęcym i wczesnym wieku dziecięcym pozwala na uniknięcie wytwarzania się mechanizmów zastępczych, utrwalania się patologii i wystąpienia jej dalszych konsekwencji. Wzajemna komunikacja. W swojej koncepcji Morales podkreśla znaczenie wzajemnej, opartej na współdziałaniu komunikacji. Właściwy kontakt fizyczny, dialog oparty na zaufaniu stanowią podłoże prawidłowego rozwoju psycho-motorycznego dziecka. Dlatego też „Warto walczyć o życie oraz o to, aby można mu było nadać ludzką godność.” R.C.Morales